DIE NARE KINKEN

Ritme, ritme, ritme, dat is alles waar het hier in huis om draait. Ritme. En komt er ergens een kink in het kabeltje, dan kan het zomaar zijn dat de boel voor een moment in een opstopping geraakt. Niet ect handig als je een huishouden te runnen hebt, maar dat gebeurt nu eenmaal een aantal keer per jaar. Zo ook weer aan het eind van vorige maand. 

In eerste instantie valt het niet eens zo veel op. Er komen rekeningen, een aangifte en aanslagen binnen, mails overstromen je mailbox en zonder het door te hebben zit je haast dagenlang aan de telefoon van alles en nog wat te regelen en te doen. Was het maar voor een gezellig tutgesprek met één van je vriendinnen, maar nee, het zijn juist de gesprekken die veel van je toch al spaarzame energie vragen. In de gaten heb je het niet, maar langzaamaan wordt het kaarsje kleiner en de emmer voller. Je zit er doorheen.

Eind vorige maand kwamen er hier - zoals bij velen - de jaarlijkse aanslag van de Belastingdienst en diverse andere aanslagen binnen met daarbij wel de mogelijkheid om kwijtscheldingen aan te vragen, maar o wee.. wat daar allemaal niet bij komt kijken! Kopie van dit, kopie van dat. Was het nou allemaal een één/tweetje, maar och nee, uur na uur is het zoeken, downloaden, printen of dupliceren. Ondertussen drukt de deken van de lockdown en de gerede angst dat iemand corona krijgt nog steeds een stempel op ons doen en laten en komen verjaardagen met daarbij de zorg voor viering en traktaties natuurlijk ook gewoon voorbij. Het zijn de kinken in de kabel die er voor zorgen dat ik een beetje, wel.. in de knoei kom. Mijn koppie raakt de weg kwijt, loopt over van het onordelijke geregel, minder belangrijke zaken komen op de achtergrond (ontspannen, breien, bloggen en vrienden bezoeken) en vermoeidheid neemt de overhand. Het kaarsje gaat uit.

Gisteren gingen de laatste poststukken met de postbode mee en met die poststukken ook de last, zo merkte ik al snel. Wat een opluchting! Het 'zware' werk voor dit jaar is weer gedaan, snel terug naar de orde van de dag.

Dinsdag. In mijn weekplan staat voor de morgen vouwen en strijken op het programma en de benedenverdieping voor in de middag. Kids naar school en aan de slag. Een fijn muziekje op de radio helpt me goed op weg mijn kaarsje weer wat aan te wakkeren en nog voor ik er erg in heb zijn de wasmanden leeg, het wasgoed klaar om in de kasten opgeborgen te worden. Met een afspraak later deze dag pak ik er een handgemaakt vaatdoekje en flacon met zelfgemaakt schoonmaakmiddel bij en werk me door de benedenverdieping heen.

Ritme; ik vaar er het allerbeste bij, wat een ander er ook over te zeggen heeft. Ritme; elke dag van de week een terugkerende taak op de planning. Het geeft me rust, het geeft me overzicht, het geeft me dat fijne gevoel te weten dat alle nodige huishoudelijke klussen worden gedaan. Wat is daar nou toch mis mee?

Nu het nodige werk voor vandaag gedaan is kan ik nog kijken welke maandelijkse taak er gedaan zou kunnen worden, maar met die afspraak nog voor de boeg kies ik er nu voor even een klein momentje tijd voor mij te nemen. Met een handwerk op de bank, iets wat ik al een tijdje niet meer zo gedaan heb zoals ik het jaren terug wel wist te doen. Wat mis ik dat! Dus pak ik nu heel bewust een paar minuten voor mezelf. Kopje thee, telefoon op stil, breiwerk op schoot. Kinken uit de weg, koppie uit de knoop. Kon het elke dag maar zo'n feestje zijn..

4 opmerkingen:

  1. Weer een fijn artikel !

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo herkenbaar, wat gaat het wegen he...
    Ritme helpt om het (enigzins) te overzien.

    Wat een mooi breisel! Wat wordt het; een trui?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Gaat 't wel? Je bent zo stil geworden... Liefs Kopka

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoe gaat het nu? Wees lief voor jezelf hè

    BeantwoordenVerwijderen