EMPTY NEST

Het is zover. Mijn huis is leeg. Na elf jaar altijd wel een kind over de vloer te hebben gehad kwam dan toch die dag: mijn jongste, mijn lieve kleine bikkel mocht ein-de-lijk (van de minister) naar die lang verwachte grote school. Wat kwam die lockdown voor hem op een vervelend moment! Maar gistermorgen was het dan toch zo ver. Dik ingepakt op de slee, door de sneeuw, rugzak achterop. Wat had hij zin! En klaar was hij er ook zeker voor. Mijn allerkleinste kindje, wat vliegt de tijd voorbij! 

Na een dik uur ploeteren door de sneeuw stapte ik ons huis weer binnen. Het was leeg. Nu ja.. op een puber met live-lessen na dan, maar die zit op zijn kamer, als ware hij de hele dag op school. Een lege woonkamer lag voor me. Helemaal leeg en stil. Ach mens, dacht ik bij mezelf, wat doe je nu toch gek? Ze zijn toch wel vaker het huis uit, in een weekend of met vakantie bij hun pa. Maar nee, dat is niet helemaal waar, zo'n vader heeft mijn jongste niet. Mijn lieve, kleine mannetje is altijd bij me. Dag in, dag uit. En nu? Is ook hij volle dagen naar de grote school.

Dinsdagmorgen staat bij mij gelijk aan strijken en vouwen van de was. Na een korte pauze pak ik de plank en het ijzer, breng twee wasmanden naar benee en ga aan de slag. Eerst de mand met alle vouwwas, langzaamaan komt het besef. Voor mij voorlopig geen kleine kinderen meer, geen oeverloos geklets. Geen vragende ogen of verlangende armen; mijn zorgtaak is voorbij..

Na het vouwen volgt de strijkwas, ook een flinke stapel voor vandaag. Mijn gedachten zwerven verder, denken vragend wat te doen. Halverwege  moet ik plassen. Hé, ik kan het ijzer laten staan. Ook een kop met bloedheet water hoeft niet meer ver weg te staan. En op dat moment, met dat besef voel ik een rust over me heen komen, valt er een last van mijn schouders af. Eindelijk, na jaren vechten, ellende en felle strijd, voelt het nu of ik heel even bij mag komen, mag genieten van deze kinderloze tijd. Mijn portie magere jaren heb ik voor mijn gevoel al wel gekregen, zijn dan nu de vette aan de beurt?

6 opmerkingen:

  1. Ook ik had bij mijn jongste zoveel moeite met loslaten. Inmiddels zit hij al in groep 3, maar 't gevoel dat er iets mist als zij op school zijn, dat blijft.
    Een kindje zullen wij niet meer krijgen, maar de zorgtaak wordt niet perse minder vind ik. Zo heeft mijn oudste momenteel een tijd waarbij ze haar ouders juist heel hard nodig heeft. De zorgtaak veranderd wel, van lichamelijke verzorging meer naar de mentale verzorging. Niet fysiek zwaar, maar wellicht bij tijden nog zwaarder dan de tropenjaren toen ik twee baby's in 1 jaar had.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is zeker zo. Elke leeftijd heeft zijn eigen zorgen, dat merk ik inderdaad met de puber ook.

      Verwijderen
  2. Ik hoop dat de vette jaren voor je aanbreken.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat leuk Monique om je nieuwe blog te lezen. Succes.

    BeantwoordenVerwijderen