WERVELWINDKIND

Ik weet het niet meer, mijn hoofd is in de war. Geef ik dagelijks dank voor al het moois en de rijkdom om ons heen, sla ik ook geregeld mijn handen voor mijn ogen en vraag me af 'Waarom?'. 'Hoe kan ik nu, op dit moment mijn dank uitspreken?'

Het was vanmorgen, niet te vroeg, niet te laat. De jongste werd uitgerust en vrolijk wakker, de dag was weer begonnen. Wanneer hij lekker zijn gang gaat met zijn speelgoed, maak ik dat ik klaar ben voor de dag en haal deze ook maar vast door mijn hoofd. Wat zullen we vandaag gaan doen? Eerst gezamenlijk de online kerkdienst, met een handwerk en knutselwerk om het luisteren voor iedereen wat te vergemakkelijken. Vanuit de voorraad pak ik er voor ons voor het eerst van dit jaar wat kruidnoten bij en zorg op voorhand voor een grote pot thee. Als het weer het toe laat maken we vanmiddag een mooie herfstwandeling of anders fröbelen we wat pindaslingers of vetbollen voor de vogels in elkaar. Een mooie, fijne, vrije zondag, dat is het idee.

Maar dan..

Mijn meisje wordt wakker, het lijkt vandaag met een goede bui. Samen met haar broertje gaat ze wat dollen en 'kralen' met de spullen nog op haar bureau. Als ik klaar ben roep ik de jongste om te verkleden en geef mijn meisje aan hetzelfde te doen. En daar, op dat moment gaat het mis. Wat volgt zijn minuten lang stampen, schreeuwen, tieren, onredelijk gegil. Dat ze zich vandaag niet proper wil kleden hebben ze inmiddels vijf huizen verder ook wel gehoord. Niks is meer goed, stampvoetend wordt de trap op en af gebeukt, deuren dichtgeslagen en elk woord van mij of haar broertje is heel veel letters te veel. De bom is gebarsten, de nasleep duurt nog lang.

Een dik half uur later, mijn hartslag in stress-stand, een hoofd als beukende hamers, het ontbijt als in een waas door mijn keel. Tranen hou ik tandenbijtend achter en denk alleen maar: adem rustig, adem rustig, adem rustig door.. 

Jongste vraagt zijn zus na het ontbijt met wijze woorden: 'Ben je nu gewoon weer blij?' Haar medicatie lijkt het weer te doen. 'Ja,' zegt ze 'nu alleen ons mama nog..'

(Preek van vandaag - hoe toepasselijk - deels over 1 Koningen 19:4 - 19:13, Filippenzen 1)

1 opmerking:

  1. Dikke knuffel op veilige afstand voor jou, mijn power-vrouw-zus, mijn kleine vrolijke neefje, mijn wervelwind nichtje en mijn grote neef!
    Ik ben zo trots op hoe je het allemaal doet! Makkelijk is het zéker niet....en dat is nog zacht uitgedrukt.
    Het is keihard vechten en volhouden. En dat doe je! Je houdt al jaren vol en zal het nog een flink aantal jaren moeten doen....maar jij kan dat!
    Ik hoop dat de zondag toch nog heel mooi wordt voor jullie. Liefs van mij ❤

    BeantwoordenVerwijderen