WOENSDAGMIDDAG

Volgens mij ligt er boven best wel weer wat te maken of vermaken in de mand, maar ik laat het er voor deze week bij. Het is de afgelopen en komende dagen erg hectisch met afspraken, verplichte telefoontjes, online vergadermomenten en natuurlijk het wel en wee van een gezin. Vergeet er ook niet de impact van de verschoven klok bij te tellen en de onrust in mijn gezin is aardig compleet. 

Zoals veel van jullie weten begint mijn jongste al echt een hele kerel te worden. De periode van baby en dreumes zijn al enige tijd passé en ook het hoofdstuk peuter kunnen we al bijna als afgesloten beschouwen. Wat gaat de tijd snel! Een tijd die nooit meer terug gaat komen. De heerlijke geur van een pasgeboren baby, de eerste hapjes, stapjes.. Wat een voorrecht dat ik dit tot drie keer toe mee mocht maken! Ook al is het op vele momenten heel vermoeiend en soms topzwaar geweest; ik heb geen van deze periodes voor goud willen missen. Wat ben ik rijk!

Afgelopen weekend bleek wel weer hoe groot mijn jongste mannetje inmiddels is. Grote broer haalde een deel van de Lego achter het schot vandaan, een groot kleed werd in de woonkamer uitgerold en stuk voor stuk verzamelden de kinderen zich om de door de jaren heen gespaarde bouwblokjes heen. Nostalgie bekroop me bij het beeld van mijn jongste die nu ook met mijn eigen ooit gekregen Lego aan het spelen is. Meer dan veertig jaar later! (over zuinigheid gesproken..) Blokje voor blokje behendig tussen zijn kleine vingers bewegend, één voor één stapelend tot al een heus keurig netjes huis. Wat geniet mijn hart!

Vanmiddag kroop ik gezellig naast het kleed erbij. Met onweer en regen als bakken uit de lucht, kou, pijn en vermoeidheid in mijn lijf had ik naast een fikse kop thee eenvoudig behoefte aan tijd met mijn kinders. Samen zoeken, bouwen, spelen, fantasie. Morgen pakken we de draad weer op, morgen gaan we weer aan het werk. Maar vandaag? Eenvoudig een pas op de plaats.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten