LIEFDE EN HAAT

Eén keer in de week komt hij bij mij uit de kast: de strijkplank. En echt niet meer dan die ene keer, want de strijkplank en ik zijn eenvoudigweg geen vriendjes. Nooit geweest ook trouwens, al wordt de haat er met de jaren wel wat minder op. Om er hoe dan ook voor te zorgen dat kledingstukken netjes en strak in de kast liggen en we er allemaal een beetje fatsoenlijk bijlopen heb ik mezelf een vaste dag in de week gegeven om alles toch maar weg te werken. Zowel strijk als vouw. En het werkt. Die ene dag is (meer dan) genoeg.

Als ik de plank uit de kast heb gehaald zet ik hem steevast pal voor het raam. De vitrage gaat open en met mijn rug naar de kamer begin ik stuk voor stuk de vouwwas weg te werken. Dat gaat snel, het is een psychisch dingetje. In no-time liggen er mooi gevouwen stapeltjes was op de eettafel en pas daarna begin ik met het strijkwerk; die komt als laatst.

Onder het vouwen kijk ik heerlijk leeg, haast gedachteloos naar buiten, rechtuit naar mijn tuin. Vroeger in mijn flatje keek ik naar de weg en park daar ver beneden. Fruit in mijn tuin begint nu echt minder te worden, bloemen zijn zo goed als allemaal weg en bladeren kleuren stuk voor stuk van groen naar geel, diep rood of prachtig bruin. Wat geniet ik van mijn eigen stukje groen!

Meestal rond een uur of negen, als ik nog maar net zo sta te mijmeren komen de eerste vogels fluitend of tjilpend mijn tuin binnen gestapt en gevlogen. Een merel duikt tussen de ranken om een druif weg te pikken en twee spreeuwen genieten van de laatste vijgen aan de struik. Meesjes verzamelen mos vanuit een lege hangin basket en twee roodborstjes verkennen nog wat schichtig de rest van de door mijzelf gecreëerde groene buurt.

Het was twee jaar geleden een hele klus om alle tegels en binten van de vorige bewoners uit mijn tuin te verwijderen, hun ongelukkig geplante bloembollen op te graven en de rest van de tuin zo goed als helemaal leeg te trekken, maar het was de moeite waard. Een pergola met hedera zette ik voor de meesjes, een ligusterhaag zette ik voor de mus en tja.. hoewel het vooral in de zomer een berg werk op weet te leveren; een grasveld zaaide ik voor de merels (en de worm). Oh.. en toch ook wel voor de kinderen  ;o)  Voor het picknicken, rollen en zonnen zoals het voor mij ook vroeger ooit eens was. Waar vind je nog dergelijk geluk?

Maar even terug naar mijn moment van strijken. Voor het raam, genietend van de steeds weer veranderende natuur. Daar kan voor mij maar weinig tegenop, maar het maakt er het strijken er wel een heel stuk gezelliger op  ;o)

2 opmerkingen:

  1. Ik koop het liefst kleding die ik niet hoef te strijken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Stiekem komt dat er bij ons ook steeds vaker in. Scheelt een hoop werk!

      Verwijderen