HOUDBAARHEIDSDATUM VAN KLEDING

Woensdagmiddag is voor mij een middag waarop het meestal wel wat chaotisch is in huis. Drie kinderen thuis van school, soms één of meerdere vrienden of vriendinnen over de vloer of juist een kind van mij wat ergens anders vertoefd. Het is voor mij op dat moment dat ik er mijn handwerkspullen bij pak en op het gemak wat ga her- of verstellen.

Boven op zolder, in de buurt van de wasmachine staat een fraaie picknickmand die dienst doet als verzamelplek. De kinderen weten hem inmiddels ook wel te vinden; mama's herstelmand is een verzamelplek geworden voor een iets te hard geknuffelde teddybeer, een onderbroek met losse naad, een t-shirt met kleine gaatjes van een riem of een rok waar nieuw elastiek ingezet kan worden. Het zijn allemaal kleine klusjes die stiekem zo gebeurt zijn, maar die - als ik er geen erg in heb - heel makkelijk op de lange baan geschoven kunnen worden.

Om er voor te zorgen dat mijn kinderen hun geliefde kledingstukken zo snel als mogelijk weer kunnen dragen heb ik het herstellen van kleding tot een wekelijkse prioriteit gesteld. Dit betekend dat ik per week een vast moment heb ingepland om met kapotte kleding aan de gang te gaan. Zo wordt de herstelstapel nooit te hoog en liggen de kledingstukken niet lang genoeg om alweer te klein te zijn. Zelf doe ik natuurlijk ook mee aan het blijven herstellen van mijn kleding. Voordeel van mijn kleding is natuurlijk wel dat ze niet snel te klein zullen worden, als ik maar goed op mijn gewicht blijf letten ;o)

Op de foto zie je een mooi voorbeeld van hoe lang ik soms met een kledingstuk doe. Dit vestje - ik weet het nog heel goed - kocht ik in de tijd dat ik net alleen met de kinderen kwam te staan, nu alweer dik zeven jaar geleden. In de eerste zomervakantie die ik zonder man en kinderen door moest brengen stapte ik met dit vestje op de trein en heb er in mijn verblijf in Zeeland nieuwe knopen op gezet. De originele wit parelmoer knoopjes verruilde ik voor oude, tweedehands knopen uit de knopendoos van mijn - ook al zo heerlijk zuinige - tante. Tot mijn spijt ontdekte ik laatst wel een gaatje in de mouw. Een gaatje waar ik echt heel snel wat aan moest doen wilde heel het breiwerk me geen ladder (en kopzorgen) gaan bezorgen. Het is tenslotte nog steeds één van mijn favoriete vestjes die ik niet graag wil missen!

Met kinderen af en aan rennend, vragend en spelend speldde ik het gaatje af, pakje een goed bijpassend draad uit de doos en nou.. laten we zeggen een vijf of tien minuten later was de klus alweer geklaard. Zie jij het gat nog zitten? Ik niet.. Hopelijk kan ik nu nog eens jaren genieten van dit heerlijk kleurrijke kledingstuk.

Hoe zit dat bij jou? Maak jij zelf wel eens een kledingstuk, hou je het liever alleen bij het herstellen van kleding of raak jij geen naald en draad (meer) aan? Doe jij (al) iets in de duurzaamheid van (kinder)kleding?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten