DIE NARE KINKEN

Ritme, ritme, ritme, dat is alles waar het hier in huis om draait. Ritme. En komt er ergens een kink in het kabeltje, dan kan het zomaar zijn dat de boel voor een moment in een opstopping geraakt. Niet ect handig als je een huishouden te runnen hebt, maar dat gebeurt nu eenmaal een aantal keer per jaar. Zo ook weer aan het eind van vorige maand. 

In eerste instantie valt het niet eens zo veel op. Er komen rekeningen, een aangifte en aanslagen binnen, mails overstromen je mailbox en zonder het door te hebben zit je haast dagenlang aan de telefoon van alles en nog wat te regelen en te doen. Was het maar voor een gezellig tutgesprek met één van je vriendinnen, maar nee, het zijn juist de gesprekken die veel van je toch al spaarzame energie vragen. In de gaten heb je het niet, maar langzaamaan wordt het kaarsje kleiner en de emmer voller. Je zit er doorheen.

Eind vorige maand kwamen er hier - zoals bij velen - de jaarlijkse aanslag van de Belastingdienst en diverse andere aanslagen binnen met daarbij wel de mogelijkheid om kwijtscheldingen aan te vragen, maar o wee.. wat daar allemaal niet bij komt kijken! Kopie van dit, kopie van dat. Was het nou allemaal een één/tweetje, maar och nee, uur na uur is het zoeken, downloaden, printen of dupliceren. Ondertussen drukt de deken van de lockdown en de gerede angst dat iemand corona krijgt nog steeds een stempel op ons doen en laten en komen verjaardagen met daarbij de zorg voor viering en traktaties natuurlijk ook gewoon voorbij. Het zijn de kinken in de kabel die er voor zorgen dat ik een beetje, wel.. in de knoei kom. Mijn koppie raakt de weg kwijt, loopt over van het onordelijke geregel, minder belangrijke zaken komen op de achtergrond (ontspannen, breien, bloggen en vrienden bezoeken) en vermoeidheid neemt de overhand. Het kaarsje gaat uit.

Gisteren gingen de laatste poststukken met de postbode mee en met die poststukken ook de last, zo merkte ik al snel. Wat een opluchting! Het 'zware' werk voor dit jaar is weer gedaan, snel terug naar de orde van de dag.

Dinsdag. In mijn weekplan staat voor de morgen vouwen en strijken op het programma en de benedenverdieping voor in de middag. Kids naar school en aan de slag. Een fijn muziekje op de radio helpt me goed op weg mijn kaarsje weer wat aan te wakkeren en nog voor ik er erg in heb zijn de wasmanden leeg, het wasgoed klaar om in de kasten opgeborgen te worden. Met een afspraak later deze dag pak ik er een handgemaakt vaatdoekje en flacon met zelfgemaakt schoonmaakmiddel bij en werk me door de benedenverdieping heen.

Ritme; ik vaar er het allerbeste bij, wat een ander er ook over te zeggen heeft. Ritme; elke dag van de week een terugkerende taak op de planning. Het geeft me rust, het geeft me overzicht, het geeft me dat fijne gevoel te weten dat alle nodige huishoudelijke klussen worden gedaan. Wat is daar nou toch mis mee?

Nu het nodige werk voor vandaag gedaan is kan ik nog kijken welke maandelijkse taak er gedaan zou kunnen worden, maar met die afspraak nog voor de boeg kies ik er nu voor even een klein momentje tijd voor mij te nemen. Met een handwerk op de bank, iets wat ik al een tijdje niet meer zo gedaan heb zoals ik het jaren terug wel wist te doen. Wat mis ik dat! Dus pak ik nu heel bewust een paar minuten voor mezelf. Kopje thee, telefoon op stil, breiwerk op schoot. Kinken uit de weg, koppie uit de knoop. Kon het elke dag maar zo'n feestje zijn..

WEEKMENU WEEK 11

MAANDAG - aardappelen, spinazie, ei, vegetarische nuggets

DINSDAG - macaroni

WOENSDAG - aardappelen, wortelen, kipfilet

DONDERDAG - aardappelen, sperziebonen, satéschnitzel

VRIJDAG - gele kurkuma rijst, doperwten, pangasiusfilet

ZATERDAG - groentesoep, homemade brood

ZONDAG - rijst, chili sin carne

WINKELEN VOOR DE HELFT

Maandagmorgen. Eindelijk lijkt het er op weer eens een gewone ouderwetse maandagmorgen te mogen hebben. Geen kinderen meer thuis, allemaal naar school en een lege dag voor me. Nou ja, zo leeg als leeg kan zijn. Vorige week nam ik het besluit een kleine verandering in mijn weekplan door te voeren. Niet meer bepakt en bezakt met lege boodschappentassen en -lijst de kinderen naar school brengen, maar eerst de kinderen weg brengen, de fiets thuis weg zetten en dan lopend naar de supermarkt. Niet alleen kan ik zo mijn ommetjes bij blijven houden (zit je al in ons team?), zo creëer ik ook nét even een stapje extra 'lucht' in mijn dag.

Afijn.. vanmorgen dus kinders naar school, fiets thuis, nog even orders afhandelen om direct mee te nemen naar de post en op weg. Wat valt het weer vanmorgen mee! Twee punten extra voor een goede 'mood'. Langs de post, neem ik vandaag een bloemetje mee? Nee, de oude anjers staan na twee weken  nog steeds goed dus door naar het vlees; er staan vanavond taco's op het menu. Wat een prijs toch als je een beetje hoeveelheid mee wilt nemen. Alleen om die gruwelijk hoge prijzen zou je al veel minder vlees willen eten. Wacht eens? Is het deze week niet... Een stukje terug in het schap zie ik een aanbieding voor vleesvervangers staan. Met normaal prijzen van zo'n tweeëneenhalf tot drie euro zijn ze nu geprijsd voor slecht 99 cent per verpakking. Een klein rekensommetje zegt me dat drie pakken 'gehakt' me vandaag 525 gram 'vlees' oplevert voor een prijs van € 2,97. Een pak gewoon gehakt van 500 gram kost me € 3,69. Zouden ze het vanavond merken met al die kruiden en saus er over heen? Voor de voorraad neem ik ook nog twee pakken kaasschnitzels, twee pakken 'kipnuggets' en een pak 'shoarma' mee. Genoeg 'vlees' om de komende week mee op te kunnen vullen.

Brood is met 3 voor € 5,00 standaard in de aanbieding wat me vandaag ook een extra euro oplevert. Óp naar de kassa. Langs de schreeuwende schappen, maar nee, écht niets meer nodig. Halverwege puilen rekken uit van koekjes, eitjes en hazen; de Paasdagen komen er weer aan. Maar niks nodig, dus door. Oei.. zie ik daar nu die luxe fairtrade met een suikerlaag bedekte melkchocolade eitjes gevuld met hazelnootpraliné liggen? En staat er nu echt dat ze maar 99 cent kosten? Dat kan niet waar zijn. Zo'n klein zakje kost toch zeker wel een euro of drie? Maar nee, het kaartje er bij ingestoken zegt toch echt: eitjes praliné. Ach wat. Een luxe mag in deze rotdagen wel een keer. Twee zakjes, áls ze echt maar een euro kosten. Snel naar die kassa nu voor ik nog meer in een verleiding kom.

De eitjes blijken verkeerd geprijsd, maar omdat het de fout van de winkel is krijg ik ze voor die 99 centen mee. Wat een verwennerij! Met twee tassen vol wandel ik de winkel uit, haal vlug die mondkap van mijn gezicht en hap naar frisse lucht. Het weer is nog steeds goed. Prima omstandigheden om een wandeling te maken. Maar ja, die boodschappen. Aan de andere kant.. wat wegen die tassen nu precies? En is het gewicht van de boodschappen vandaag niet heel netjes over de twee tassen verdeeld? Als ik nou eens.. 

In plaats van het pad rechtstreeks naar huis te kiezen, loop ik een ronde van wel drie keer zoveel afstand als direct naar huis. De wegen en wandelpaden zijn leeg, de wereld om me heen is stil. Drie vogels scheren fiks ruziënd langs mijn hoofd. Ik moet er om lachen. Hier kan ik nou van genieten, hier laad ik zomaar een heel klein beetje weer van op. Veelbelovende zonnestralen, kwetterende vogels, straatjes die geveegd worden, een ouder echtpaar wat enthousiast naar me zwaait vanuit hun huiskamerraam. 

Terug naar huis nu; een klein feestje gaat er in mijn hart. Heerlijk luxe eitjes voor een theemoment de komende dagen en een voorraad 'vlees' voor verder deze week. Met misschien nog wel als kers op de taart het totaal uitgespaarde bedrag van maar liefst 17 euro en 85 cent. Feest je een beetje met me mee?

WEEKMENU WEEK 10

MAANDAG - taco's, 'gehakt', sla, tomaat, komkommer, paprika

DINSDAG - stamppot spitskool, 'kipnuggets'

WOENSDAG - pannenkoeken 

DONDERDAG - aardappelen, bloemkool, kaasschnitzel

VRIJDAG - pitabrood, 'shoarma'

ZATERDAG - hutspot (vriezer)

ZONDAG - aardappelen, spinazie, ei

IN EEN KLEIN KWARTIERTJE

Niet alleen voor een nieuwe week of nieuwe dag, maar ook bij een nieuwe maand sla ik mijn FAMILY HOME PLANNER open. Hier en daar heb ik namelijk genoeg huishoudelijke klussen die niet elke week terug hoeven komen, maar wel op regelmatige basis bijgehouden kunnen worden. Je kunt dan bijvoorbeeld denken aan het zemen van de ramen of het ontkalken van één of meerdere apparaten.

Deze maand - maart - is het bijvoorbeeld tijd voor o.a. het grondig schoonmaken van mijn radiatoren en de oven. Geen overbodige luxe, die laatste, aangezien ik gister tot wel twee keer toe een poging heb gedaan een boterkoek uit de oven te toveren. Niet de traditionele die jullie inmiddels wel van mij gewend zijn (staat hij al bij de recepten?), maar een glutenvrije variant. Nou.. ik kan je zeggen dat er tot twee keer toe een fikse *fail* uit de oven is gekomen.. Maar goed, dat gebeurt gelukkig niet elke dag. Maar of je nu wel of niet een misbaksel maakt (en daarmee de bodem van de oven flink vies maakt), er is altijd na een maand of twee gebruik wel wat viezigheid in je oven terecht gekomen. En net als met meerdere schoonmaakklusjes geldt: hoe vaker je het doet, hoe makkelijker de klus en hoe langer je wacht, hoe zwaarder het werk. Dus sluit ik nu mijn laptop af, maak een warm sopje en begin aan de schoonmaak van de oven. Doe je gelijk met me mee? Het kost je.. ik denk een klein kwartiertje. Hooguit. Kun je daarna direct samen met mij al de eerste klus voor deze maand afvinken. Klinkt dat niet fijn?

WE ZIJN ER WEER

En zo zijn er zomaar een paar weken voorbij gegaan en zitten we alweer in de derde maand van het nieuwe jaar. Een jaar wat ons meer zou moeten gaan brengen dan het jaar wat we zojuist af hebben gesloten. Maar als ik eerlijk ben? Om me heen hoor ik verhalen van personen die op de één of andere manier toch gewoon bijeenkomsten organiseren of bezoeken. Verjaardagsfeesten of huiskerk bijvoorbeeld. En dat verbaasd me, ik kan er met mijn pet niet bij.

Ondertussen doen wij hier thuis en in onze familie hard ons best ons aan de geldende maatregelen te houden, hoe naar en vervelend ze ook zijn. Niet meer dan één persoon voor een verjaardag (hoe cru we het ook vinden dat opa en oma niet samen mogen komen), mondkapje op als we sporadisch naar een supermarkt gaan en netjes grote afstand houden als we toch onverhoopt bij iemand in de buurt zijn. Of we het eens zijn met de maatregelen die ons nu opgedrongen worden? Niet altijd, maar aan de andere kant: de regering heeft bepaald dat dit op dit moment de juiste stappen zijn om het coronavirus in te dammen. Wie zijn wij dan ons er niet aan te houden?

In de Bijbel wordt gesproken over het bidden voor de overheid, niet om de regels te overtreden of ze zomaar met je hand weg te wuiven. Het gaat om respect van keuzes die door de ministers zijn gemaakt. In Jeremia 29 vers 7 staat zoiets als: bid voor de regering, want in hun vrede zal jij ook vrede vinden. Paulus roept in Timotheüs 2 op te bidden en danken voor alle mensen, ook koningen en hooggeplaatsten.

Dit even uit mijn gedachten met jullie gedeeld te hebben wil ik jullie vragen: houden jullie je (nog) aan de geldende coronaregels? Ook al ben je het niet met de beperkingen eens, zou je veel en veel meer vrijheid willen, is het niet beter ons voorlopig nog even aan die opgelegde regels te houden? Met hoop op een toekomst waar we allemaal weer (net als nu in Nieuw-Zeeland) op een ouderwetse manier met elkaar om mogen gaan, teken ik nog even voor het volgen van de maatregelen en bidden we om wijsheid voor de regerende ministers.

Ondertussen heb ik in alle afwezigheid hier het overlijden van een zeer dierbaar persoon alvast een klein plekje kunnen geven en zijn mijn ziektesymptomen zo goed als verdwenen. Of het me gaat lukken alweer fulltime aan het werk te gaan weet ik niet, maar we doen ons best. Om te beginnen zal ik eerst ons weekmenu in elkaar gaan draaien en met jullie delen. Oh wat ben ik blij met mijn vastgestelde weekplan! Gewoon de draad weer oppakken bij de dag waar ik vandaag ben, de maandag. En maandag staat voor mij voor: weekmenu en boodschappenlijst maken, naar de supermarkt en oude kranten plus poststukken opruimen. Laat ik dus maar snel met het weekmenu gaan beginnen. Je ziet hem zo hieronder online staan!

WEEKMENU WEEK 9

MAANDAG - gele kurkuma rijst, sperziebonen, kip

DINSDAG - aardappelen, spruiten, gehakt

WOENSDAG - volkoren spaghetti met tomatensaus

DONDERDAG - noedels, zoet/zuur wokgerecht met kip

VRIJDAG - witte rijst, wortelen, pangasiusfilet

ZATERDAG - homemade patat en appelmoes

ZONDAG - groentesoep met homemade brood

EMPTY NEST

Het is zover. Mijn huis is leeg. Na elf jaar altijd wel een kind over de vloer te hebben gehad kwam dan toch die dag: mijn jongste, mijn lieve kleine bikkel mocht ein-de-lijk (van de minister) naar die lang verwachte grote school. Wat kwam die lockdown voor hem op een vervelend moment! Maar gistermorgen was het dan toch zo ver. Dik ingepakt op de slee, door de sneeuw, rugzak achterop. Wat had hij zin! En klaar was hij er ook zeker voor. Mijn allerkleinste kindje, wat vliegt de tijd voorbij! 

Na een dik uur ploeteren door de sneeuw stapte ik ons huis weer binnen. Het was leeg. Nu ja.. op een puber met live-lessen na dan, maar die zit op zijn kamer, als ware hij de hele dag op school. Een lege woonkamer lag voor me. Helemaal leeg en stil. Ach mens, dacht ik bij mezelf, wat doe je nu toch gek? Ze zijn toch wel vaker het huis uit, in een weekend of met vakantie bij hun pa. Maar nee, dat is niet helemaal waar, zo'n vader heeft mijn jongste niet. Mijn lieve, kleine mannetje is altijd bij me. Dag in, dag uit. En nu? Is ook hij volle dagen naar de grote school.

Dinsdagmorgen staat bij mij gelijk aan strijken en vouwen van de was. Na een korte pauze pak ik de plank en het ijzer, breng twee wasmanden naar benee en ga aan de slag. Eerst de mand met alle vouwwas, langzaamaan komt het besef. Voor mij voorlopig geen kleine kinderen meer, geen oeverloos geklets. Geen vragende ogen of verlangende armen; mijn zorgtaak is voorbij..

Na het vouwen volgt de strijkwas, ook een flinke stapel voor vandaag. Mijn gedachten zwerven verder, denken vragend wat te doen. Halverwege  moet ik plassen. Hé, ik kan het ijzer laten staan. Ook een kop met bloedheet water hoeft niet meer ver weg te staan. En op dat moment, met dat besef voel ik een rust over me heen komen, valt er een last van mijn schouders af. Eindelijk, na jaren vechten, ellende en felle strijd, voelt het nu of ik heel even bij mag komen, mag genieten van deze kinderloze tijd. Mijn portie magere jaren heb ik voor mijn gevoel al wel gekregen, zijn dan nu de vette aan de beurt?